Dwubiegunowi
Na dwóch biegunach trwają
Kruche, rozedrgane cząstki
Do połów swych nieustannie wołają
Nie mogą znieść ze sobą rozłąki
Na dwóch różnych krańcach wyją
Rzucają o ścianę nabrzmiałe tkanki
Aż dobrze znane demony przyjdą
I staną do walki w nierówne szranki
W dwóch różnych światach przyszło im żyć
Nie znają łagodnej ziemi pośrodku
W której tak bardzo pragnęliby być
Patrząc na dwubiegunowych przodków
W odwiecznej walce z samym sobą
Próbują pogodzić się z losem
Królowie życia, gwiazdorzy, amanci
Idą w wysokim biegunie za ciosem
Złote zegarki, futra, brylanty
Szampan się leje dziś strumieniami
By opaść twardo na świt rozdarty
Bólem, rozpaczą, palącymi łzami
Nie wiedzą gdzie, co, z kim i dlaczego
Budzą się nagle w nieznanej krainie
Próbują dowiedzieć się tego
Co robili w biegunów malignie
Aż razu pewnego, gdy się obudzą
Nie znajdą wokół siebie nikogo
Tylko pustka, ciche echo
Odbijające się od gołych ścian trwogą
Usiądą na wygniecionej kanapie
Zapadną w zbyt długi sen zimowy
Tak miną wszystkie pory roku w nie-jawie
Nim dwubiegunowi będą jak nowi
Odrodzą się jak feniksy z popiołów
Gotowi, by znów zawojować świat
Powoli, coraz mocniej, wypełzną z dołów
Na powierzchnię pełną żywych barw
Znów się poczują mocni i pewni
Okopani w dwubiegunowym micie
Czasem poza proporcją, a czasem senni
Kroczą tak, jak umieją przez życie
Dzikowo, 13.01.2025 r.