Forma
Ułożyliśmy ludzi w formy
Nadaliśmy im powinności i role
Uformowaliśmy ich w swoją percepcję
By wiedzieć jak żyć
Na tym ziemskim padole
Ułożyliśmy ludzi w formy
Nadaliśmy im określone fryzury
Widzimy ich przez swoje okulary
Ubieramy ich we własną moralność
Ułożyliśmy ludzi w formy
By łatwiej nam było znieść
Swoje niedoskonałości
Ubraliśmy ich we własną moralność
By prościej było oceniać
I obrzucać obelgami
Ułożyliśmy ludzi w formy
By nadać kształt własnym osądom
By móc ich karać i ganić
Bez szkody dla swego odbicia w lustrze
Ułożyliśmy ludzi w formy
By mieć upust dla swych słabości
Żeby nie musieć się tak mocno starać
I dążyć do bycia lepszym, piękniejszym
Ułożyliśmy ludzi w formy
Bezduszne golemy, nierealne kukły
Wbijamy w nie co dzień igły frustracji
Topimy smutku marzanny
To inni mają być piękni i silni
Inspirujący i czyniący dobro
Mają mieć czyste serca i dusze
Jasne umysły i nieskazitelną moralność
Po to, byśmy my mogli trwać w mroku
Własnych wad i słabości
Byśmy mogli się rozłożyć wygodnie
Na zwyczajnej, szarej kanapie życia
Nieś światło i trwaj
Upadaj i wstaj
Choćby miał to być
Jedyny jasny promień
Na dzisiejszym pochmurnym niebie
Dzikowo, 30.09.2025 r.