Głód
Czasami myślę
Że urodziłam się tylko po to
By karmić ludzi
Zagniatam lepkie ciasto
Pachnie masłem
Przyjemne uczucie sprężystości
Pod palcami
Podobno komórka jajowa
Z której powstałam
Była już  w brzuchu mojej mamy
Która była pięciomiesięcznym płodem
W brzuchu mojej babci
Trauma powojennego głodu
I bóg wie jeszcze jakie
Inne traumy
Zostały mi przekazane
Dożylnie
Bez znieczulenia
Potrzeba karmienia ludzi
Nie kończy się wyłącznie na jedzeniu
To jak posiadanie radaru
Na wszystkich zranionych
Zagubionych i niezrozumianych
W promieniu pięćdziesięciu kilometrów
Jak nie zadając żadnego
Pytania
Można dowiedzieć się
Całej historii
Dopiero co napotkanej osoby?
Jak nowo poznany człowiek
Może opowiadać wylewnie
O trudnych relacjach z ojcem?
Potrzeba karmienia ludzi
Kompulsywny przymus
Zaspokajania cudzych potrzeb
Nie zostawia zbyt dużo przestrzeni
Na wydech i wdech
Zagniatam lepkie ciasto
Przyjemne uczucie sprężystości
Pod palcami
Kręci się koło za kołem
Dzień za dniem
Między światami
Między pokoleniami
A ja przy wspólnym stole
Razem z córkami
Zagniatam drożdżowe
Bez przeszłych duchów
Bez traum wojennych
I głodu
By rosły mocne
Świeże i zdrowe
Ocalone
Od przedziwnej
Choroby głodowej
13.03.2026 r.