Tylko mi nie mów
Tylko mi nie mów, że za mną już nie tęsknisz
Tylko mi nie mów, że oddychasz już innym słońcem
Myślałam, że z jednej jesteśmy części
Jednymi oczami patrzymy na deszcz i krople drżące
Tylko mi nie mów, że to przegapisz
Zagapisz się, a potem przejdziesz na drugi brzeg rzeki
Jednako bliski, jednako daleki
Podbiegnę, zawołam, lecz za rękę Cię już nie złapię
Tylko mi nie mów, że to wszystko prześpisz
Gdy ja układam dla nas ciepłe derki
Na zimnej posadzce z rozbitych szklanych obietnic
Ty to wszystko ominiesz, tylnym wejściem ograsz
Ty to wszystko głęboko prześpisz
Tylko mi nie mów, że Ci już nie smakuję
Od lat ta sama słodka bułka przegryziona cynizmem
Waniliowym szczęściem. To ja już podziękuję
Tylko zostań, nie odchodź. Pielęgnujemy nad okiem
małą jasną bliznę
Tylko mi nie mów, że nie słyszałeś, że idą burze
Że grad pobije dopiero co wzeszłe nadzieje
Że prąd mnie znosi na mieliznę, ale zawrócę
Ty siejesz kości niezgody, wiatr nasiona twe puste rozwieje
Tylko mi nie mów, że tam utkniesz
Potkniesz się, podrapiesz, zaplączesz
Idąc do mnie przez bagna w dzikich roślin pnącze
Ja czekam naga, ubrana tylko w wątły uśmiech
Tylko mi nie mów, że już mnie nie kochasz
Widziałam dusze, co się nie umiały znaleźć
Słyszałam kroków niewspółbrzmiących marsz
Patrzyłam na fatalny niedopasowanych taniec
A Ty mnie przecież dobrze znasz
Wiesz jak pachnie moja skóra latem
Jak ręce pełne marzeń, choć pozornie ich brak
Jak jednym jesteśmy sobie światem
Wierzę, że na przekór aurze
Jesiennych żurawi odlotów, do innych krain
Do świata snu. Będziemy jeszcze znów razem
Jeszcze nam przyjdzie słuchać
Śmiechów ulotnych stu
Jeszcze dostaniemy w darze
Od losu kilka ciepłych nocy
Tylko mi nie mów, że ja niepotrzebnie marznę
I czekam w tych progach
I marzę o wargach słodkich i lepkich
Różowych od rozgniecionych dzikich malin
19.05.2026 r.