Wybawiciele
Potroiłeś mnie w podwójnej porcji niedosytu
Pokroiłeś, jak ogórka na razowym z masłem
Zapomniałeś, że za duży cholesterol
Nie wspominaj tylko o tym swojej matce
Namnożyłeś mi kłopotów
Wytrzyj buty, nie krusz, się wyprostuj
Tylko nie skacz mi tu w dół z tych mostów
Rdzą zeżartych, filarów chybotliwych
Z widkokiem nostalgicznym znanych
dobrze kolejowych mostów
Podwoiłeś mi pragnienie na niestabilny krok
Ty się w naturalnej pozie chwiejesz
Wspierasz gęstym aromatem kawy
I podwójnej czystej, zależy jaki diabeł
Ci do tańca dzisiaj w duszy gra
Płyniemy w rytm melodii
Nienazwanej, migotliwej, przezroczystej
Nazbierałeś mi naręczę niewyśnionych snów
Potkniętych gdzieś za rogiem
Oby  kiedyś dobry bóg zapomniał nam
Pragnienia, by być sobą, razem, w niej i w nim
Choć świat krzyczał, wołał, błagał:

Zostaw, zostań, wstań i wyjdź.
Tak jest lepiej. Lepiej jest ni śnić, ni być, ni żyć.
Przywarły do nóg Twoich
Wargi moje
Spłynęły po chłodnej skórze
Łzy
Powieliłeś mnie w podwójnej porcji niebytu
Posłuszna lalka, sznurki użyte
Od lat w tym samym celu
Wiem, że było nas wiele
W te same niedziele
Leżące, pachnące, w tej samej przepoconej pościeli
Żeby nas święci choć słuchać chcieli
Jak nagie, gorące, otwarte, jęczące
Modlimy głośno litanie do nich
Mglistych weekendowych, chwilowych, wybawicieli
25.05.2026 r.