Zakop. Nie dowie się nikt
Zakop
nie dowie się nikt
nie pokazuj gęby
stul pysk
wszystko ułoży się w mig
zakop
nie dowie się nikt
nie rwij włosów z głowy
zakasaj rękawy
nim wstanie za lasem blady świt
nocy ubywającego księżyca błysk
zakop
nie dowie się  nikt
wylej pomyje
pod bzu czarnego gałęziami
zawiąż na nich czerwoną nić
tylko nie podcinaj ich nigdy
uciekaj przed  pomsty lawiną
chroń się przed nieszczęściami
zakop
nie dowie się nikt
co na świat wydałaś
koślawą niemotę
wdechu nie wzięło dobrze jednego
krzyk głuchy
pod bez schowałaś
serce zamarło
zamiast dwóch
słuchasz jednego pustego
zakop
nie dowie się nikt
co się stało
się nie odstanie
między światami będzie
fałszywa rodzicielka
jednej zabrano
ta sama dała
co począć miała?
czcić kalekie szczęście?
Zakop
nie dowie się nikt
położy się przezroczysta
pod krzakiem bzu czarnego
zwinięta w kłębek
matka nieczysta
w jej dłoni drewna umarłych zrębek
między światami zawieszona
czekająca na powrót
z krainy snu
do znanych jej pól
do znanych jej granic
dobrze znany jej próg
Zakop
nie dowie się nikt
nie pokazuj gęby
stul pysk
wszystko ułoży się niczym świst
nim wstanie za lasem blady świt
nocy ubywającego księżyca błysk
Wstaniesz nowa, jak trzeba
odrodzisz się Ty
30.04.2026 r.